Εσωτερικός Χώρος

Όταν η συνείδησή μας δεν είναι πια ολοκληρωτικά απορροφημένη από τη σκέψη, ένα μέρος της παραμένει στην άμορφη, ακαθορισμένη, αρχική της κατάσταση. Αυτό είναι ο εσωτερικός χώρος.

Οι ζωές των περισσότερων από εμάς είναι γεμάτες αντικείμενα: υλικά πράγματα, υποχρεώσεις, σκέψεις. Οι ζωές μας μοιάζουν με την ιστορία της ανθρωπότητας, την οποία ο Winston Churchill περιέγραψε ως «ένα πράγμα μετά το άλλο». Οι νου μας γεμίζουν συνεχώς με σκέψεις, η μία διαδεχόμενη την άλλη. Αυτή είναι η διάσταση της συνείδησης των αντικειμένων, που για τους περισσότερους αποτελεί την κυρίαρχη πραγματικότητα. Γι' αυτό οι ζωές μας είναι συχνά ανισόρροπες.

Η συνείδηση των αντικειμένων χρειάζεται να ισορροπηθεί με τη συνείδηση του χώρου, ώστε να επιστρέψει η ισορροπία στη ζωή μας και η ανθρωπότητα να εκπληρώσει τον προορισμό της. Η εμφάνιση της συνείδησης του χώρου είναι το επόμενο στάδιο στην εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Η συνείδηση του χώρου σημαίνει ότι, πέρα από το να είμαστε συνειδητοί για πράγματα — αισθήσεις, σκέψεις, συναισθήματα — υπάρχει ένα υποκείμενο ρεύμα επίγνωσης. Είμαστε όχι μόνο συνειδητοί για τα πράγματα, αλλά και συνειδητοί ότι είμαστε συνειδητοί. Αν μπορούμε να νιώσουμε μια αφυπνισμένη εσωτερική σιωπή στο βάθος, ενώ τα γεγονότα εμφανίζονται στο προσκήνιο — αυτό είναι ο εσωτερικός χώρος!

Αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους μας, αλλά οι περισσότεροι δεν την αντιλαμβανόμαστε. Μερικές φορές την υποδεικνύω λέγοντας: «Μπορούμε να νιώσουμε τη δική μας Παρουσία;»

Η συνείδηση του χώρου δεν μας ελευθερώνει μόνο από το εγώ, αλλά και από την εξάρτηση από τα υλικά πράγματα, από τον υλισμό. Είναι η πνευματική διάσταση που δίνει αληθινό νόημα στον κόσμο.

Όταν δεν ταυτιζόμαστε πλήρως με τις μορφές, η συνείδησή μας — ο εαυτός μας — απελευθερώνεται από τη φυλάκιση στη μορφή. Αυτή η ελευθερία είναι η εμφάνιση του εσωτερικού χώρου. Φέρνει σιωπή, ήπια ειρήνη μέσα μας, ακόμη και μπροστά σε κάτι που φαίνεται αρνητικό. Ξαφνικά υπάρχει χώρος γύρω από το γεγονός, γύρω από τα συναισθήματα, γύρω από τον πόνο. Και κυρίως, υπάρχει χώρος ανάμεσα στις σκέψεις μας. Από αυτόν τον χώρο εκπέμπεται μια ειρήνη που δεν ανήκει στον κόσμο της μορφής, γιατί ο κόσμος είναι μορφή, και η ειρήνη είναι χώρος. Αυτή είναι η ειρήνη του Θεού.

Τώρα μπορούμε να απολαμβάνουμε και να τιμούμε τα πράγματα αυτού του κόσμου χωρίς να τους δίνουμε υπερβολική σημασία. Μπορούμε να συμμετέχουμε στο χορό της δημιουργίας και να ενεργούμε χωρίς προσκόλληση στα αποτελέσματα, χωρίς να απαιτούμε από τον κόσμο να μας εκπληρώσει, να μας κάνει ευτυχισμένους ή να μας πει ποιοι είμαστε. Όταν δεν έχουμε τέτοιες προσδοκίες, όλο το αυτοδημιούργητο βάσανο τελειώνει.

Όταν η διάσταση του χώρου δεν είναι γνωστή, τα πράγματα του κόσμου αποκτούν υπερβολική σημασία, βαρύτητα και σοβαρότητα που στην πραγματικότητα δεν έχουν. Χωρίς τη θέαση της μορφής μέσα από τη διάσταση του άμορφου, ο κόσμος φαίνεται απειλητικός και οδηγεί σε απελπισία.

Ανακαλύπτουμε τον εσωτερικό χώρο δημιουργώντας κενά στη ροή της σκέψης μας. Χωρίς αυτά τα κενά, η σκέψη γίνεται επαναλαμβανόμενη, χωρίς έμπνευση, χωρίς δημιουργικό σπινθήρα. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για τη διάρκεια των κενών· μερικά δευτερόλεπτα είναι αρκετά. Σιγά σιγά, θα μεγαλώσουν από μόνα τους. Το πιο σημαντικό είναι να τα φέρνουμε συχνά μέσα στην ημέρα, ώστε οι δραστηριότητες και η ροή της σκέψης μας να διακόπτονται από χώρο.

Ας γίνουμε συνειδητοί στην αναπνοή μας.
Ας παρατηρήσουμε την αίσθηση του αέρα που κινείται μέσα και έξω από το σώμα μας.
Ας νιώσουμε το στήθος και την κοιλιά να επεκτείνονται και να συστέλλονται ελαφρά με κάθε εισπνοή και εκπνοή.
Μία συνειδητή αναπνοή αρκεί για να δημιουργήσει χώρο εκεί που πριν υπήρχε μόνο η συνεχιζόμενη ροή σκέψεων.

Όταν στενοχωριόμαστε για ένα γεγονός, ένα άτομο ή μια κατάσταση, η πραγματική αιτία δεν είναι το γεγονός, το άτομο ή η κατάσταση, αλλά η έλλειψη αληθινής προοπτικής που μόνο ο εσωτερικός χώρος μπορεί να προσφέρει.
Ο εσωτερικός χώρος μας επιτρέπει να δούμε πέρα από τη μορφή και να επανέλθουμε στην αέναη, άμορφη συνείδηση που είμαστε.

Ο εσωτερικός χώρος δεν έχει να κάνει με το να «χάνεσαι». Αντίθετα, είναι η ανάβαση πάνω από τη σκέψη, η ευθυγράμμιση με το Είναι.
Η μεγαλύτερη παγίδα στην ανακάλυψη του εσωτερικού χώρου είναι να γοητευτούμε από την εμπειρία και να χαθούμε σε αυτήν. Τότε η συνείδηση χάνεται μέσα στο δικό της όνειρο.

Όταν ακούμε για τον εσωτερικό χώρο, μπορεί να τον αναζητάμε σαν αντικείμενο ή εμπειρία, και τότε δεν μπορούμε να τον βρούμε. Όπως είπε ο Ιησούς: «Η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας».

Αν μπορούμε να ζούμε τις στιγμές μας χωρίς να καταναλωνόμαστε από άγχος, θλίψη ή ανάγκη για διέγερση· αν μπορούμε να απολαμβάνουμε τη βροχή, τον άνεμο, τη θέα των σύννεφων ή την ησυχία μας· αν μπορούμε να φερόμαστε με καλοσύνη σε ξένους χωρίς να περιμένουμε κάτι· τότε ένας χώρος έχει ανοίξει μέσα μας, ακόμα κι αν είναι στιγμιαίος, ανάμεσα στις συνεχείς σκέψεις.

Ας παρατηρήσουμε αυτόν τον χώρο…
το ήρεμο, ζωντανό υπόβαθρο μέσα μας…
την γλυκιά αίσθηση του Είναι…
το άμορφο που υπάρχει πίσω από κάθε μορφή, ήχο, συναίσθημα ή σκέψη.

Ένας ακόμη τρόπος να νιώσουμε τον εσωτερικό χώρο:
Ας γίνουμε συνειδητοί ότι είμαστε συνειδητοί.
Ας πούμε ή σκεφτούμε «Είμαστε», και ας μην προσθέσουμε τίποτα άλλο.
Ας νιώσουμε τη σιωπή που ακολουθεί το «Είμαστε».
Ας νιώσουμε την ακάλυπτη, άμορφη παρουσία μας, ατόφια, ανεξάρτητη από νεότητα ή γήρας, πλούτο ή φτώχεια, καλοσύνη ή κακότητα, ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό.