Κεφάλαιο 5

Το Εγώ και ο Αυθεντικός Εαυτός

Στην πορεία της αυτογνωσίας εμφανίζεται κάποια στιγμή ένα θεμελιώδες ερώτημα:

Αν αυτό που θεωρώ «εαυτό μου» είναι σε μεγάλο βαθμό μια κατασκευή, τότε ποιος είμαι πραγματικά;

Η ερώτηση αυτή βρίσκεται στην καρδιά κάθε ουσιαστικής εσωτερικής εργασίας.

Από την παιδική μας ηλικία μαθαίνουμε να δημιουργούμε μια εικόνα του εαυτού μας.

Μαθαίνουμε ποιοι είμαστε.

Τι αξίζουμε.

Τι επιτρέπεται να θέλουμε.

Τι πρέπει να αποφεύγουμε.

Πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε.

Πώς πρέπει να μας βλέπουν οι άλλοι.

Μέσα από την οικογένεια, την κοινωνία, την εκπαίδευση, τις σχέσεις και τις εμπειρίες μας δημιουργείται σταδιακά μια αίσθηση ταυτότητας.

Αυτή η ταυτότητα είναι απαραίτητη.

Μας βοηθά να λειτουργούμε στον κόσμο.

Όμως, κάποια στιγμή μπορεί να ξεχάσουμε ότι είναι μια κατασκευή.

Και τότε αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι η εικόνα μας είναι η ίδια η πραγματικότητά μας.

Εδώ βρίσκεται η βασική διάκριση ανάμεσα στο Εγώ και σε αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε Αυθεντικό Εαυτό.

Δεν πρόκειται για δύο ξεχωριστούς ανθρώπους που κατοικούν μέσα μας.

Πρόκειται για δύο διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να υπάρχουμε.

Ο ένας βασίζεται περισσότερο στην ταύτιση.

Ο άλλος στην Επίγνωση.

Το Εγώ: η ταυτότητα που δημιουργήσαμε

Το Εγώ είναι η οργανωμένη εικόνα που έχουμε για το ποιοι είμαστε.

Περιλαμβάνει τις πεποιθήσεις μας, τις αναμνήσεις μας, τους ρόλους μας, τις αξίες που έχουμε υιοθετήσει, τις προσδοκίες μας και τις ιστορίες που λέμε για τον εαυτό μας.

«Είμαι δυνατός.»

«Είμαι ευαίσθητος.»

«Είμαι επιτυχημένος.»

«Είμαι αποτυχημένος.»

«Είμαι άνθρωπος που δεν χρειάζεται κανέναν.»

«Είμαι αυτός που φροντίζει τους άλλους.»

«Είμαι ο έξυπνος.»

«Είμαι ο δύσκολος.»

«Είμαι ο καλός.»

Όλες αυτές οι δηλώσεις μπορεί να περιγράφουν πλευρές της εμπειρίας μας.

Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν μετατρέπονται σε απόλυτες ταυτότητες.

Όταν το:

«μερικές φορές αισθάνομαι έτσι»

γίνεται:

«έτσι είμαι».

Και όταν το:

«έχω αυτή τη σκέψη»

γίνεται:

«αυτός είμαι».

Το Εγώ χρειάζεται σταθερότητα.

Γι' αυτό δημιουργεί ετικέτες.

Οι ετικέτες προσφέρουν μια αίσθηση συνέχειας.

Αλλά ταυτόχρονα περιορίζουν.

Η εικόνα του εαυτού

Το Εγώ επενδύει σημαντική ενέργεια στη διατήρηση μιας συγκεκριμένης εικόνας.

Θέλει να θεωρεί τον εαυτό του καλό, ικανό, δυνατό, έξυπνο, σημαντικό, αγαπητό ή ξεχωριστό.

Ακόμη και η εικόνα του «ταπεινού» ή του «πνευματικού» ανθρώπου μπορεί να γίνει εγωική ταυτότητα.

Και τότε η εσωτερική εργασία μπορεί να μετατραπεί σε ένα νέο project του Εγώ:

«Πρέπει να γίνω πιο εξελιγμένος.»

«Πρέπει να είμαι πάντα ήρεμος.»

«Πρέπει να έχω Επίγνωση.»

«Δεν πρέπει να θυμώνω.»

«Πρέπει να έχω ξεπεράσει το Εγώ.»

Αυτό είναι ένα λεπτό σημείο.

Γιατί το Εγώ μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και την προσπάθεια υπέρβασης του Εγώ για να δημιουργήσει μια νέα, πιο εκλεπτυσμένη εικόνα του εαυτού.

Γι' αυτό η εσωτερική εργασία δεν είναι η δημιουργία ενός «τέλειου εαυτού».

Είναι η αποδέσμευση από την ανάγκη να είμαστε μια συγκεκριμένη εικόνα.

Φόβος και ανασφάλεια

Το Εγώ οργανώνεται γύρω από την ανάγκη για ασφάλεια.

Φοβάται την απόρριψη.

Την αποτυχία.

Την απώλεια.

Την αβεβαιότητα.

Την αλλαγή.

Την κριτική.

Την απώλεια ελέγχου.

Όσο περισσότερο η αίσθηση της αξίας μας εξαρτάται από την εικόνα μας, τόσο περισσότερο απειλούμαστε από οτιδήποτε μπορεί να την αμφισβητήσει.

Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος:

εικόνα → προσκόλληση → απειλή → φόβος → άμυνα.

Και όσο περισσότερο αμυνόμαστε, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την εικόνα που προσπαθούμε να προστατεύσουμε.

Ο Αυθεντικός Εαυτός δεν σημαίνει ότι δεν φοβάται.

Σημαίνει ότι ο φόβος δεν χρειάζεται να καθορίζει την ταυτότητα και τις επιλογές μας.

Προσκόλληση στο αποτέλεσμα

Το Εγώ θέλει να ξέρει πού οδηγείται η ζωή.

Θέλει συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Να πετύχει.

Να αναγνωριστεί.

Να αγαπηθεί.

Να αποκτήσει.

Να ελέγξει.

Να φτάσει κάπου.

Το πρόβλημα δεν είναι οι στόχοι.

Το πρόβλημα είναι όταν η εσωτερική μας ισορροπία εξαρτάται αποκλειστικά από την επίτευξή τους.

Τότε η ζωή γίνεται μια διαρκής προσπάθεια να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου, υποτίθεται, θα αισθανθούμε επιτέλους αρκετοί.

Αλλά το «αρκετός» μετακινείται συνεχώς.

Ένας στόχος επιτυγχάνεται και εμφανίζεται ο επόμενος.

Μια επιτυχία έρχεται και χρειάζεται άλλη.

Μια επιβεβαίωση έρχεται και χρειάζεται περισσότερη.

Η Επίγνωση μας επιτρέπει να επιστρέψουμε σε μια απλούστερη πραγματικότητα:

η ζωή συμβαίνει τώρα.

Ο στόχος μπορεί να υπάρχει.

Η προσπάθεια μπορεί να υπάρχει.

Η φιλοδοξία μπορεί να υπάρχει.

Αλλά δεν χρειάζεται να αναβάλλουμε την αίσθηση ότι υπάρχουμε μέχρι να πετύχουμε κάτι.

Τι είναι ο Αυθεντικός Εαυτός;

Ο Αυθεντικός Εαυτός δεν είναι μια τέλεια εκδοχή μας κρυμμένη κάπου μέσα μας.

Δεν είναι ένας άνθρωπος χωρίς φόβους, αντιφάσεις ή αδυναμίες.

Και δεν είναι μια νέα ταυτότητα που πρέπει να αποκτήσουμε.

Στο ZenProcess, ο Αυθεντικός Εαυτός μπορεί να γίνει κατανοητός ως ο τρόπος ύπαρξης που αναδύεται όταν μειώνεται η ταύτιση με τις κατασκευασμένες εικόνες του Εγώ.

Όταν δεν χρειάζεται διαρκώς να αποδεικνύουμε ποιοι είμαστε.

Όταν μπορούμε να ακούμε αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα μας.

Όταν οι επιλογές μας αρχίζουν να ευθυγραμμίζονται με τις βαθύτερες αξίες μας.

Όταν μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς να σκηνοθετούμε συνεχώς την εικόνα μας.

Δεν πρόκειται για κάτι που πρέπει να κατασκευάσουμε.

Περισσότερο πρόκειται για κάτι που αποκαλύπτεται καθώς αφαιρούνται οι περιττές ταυτίσεις.

Επίγνωση και Παρουσία

Ο Αυθεντικός Εαυτός συνδέεται άμεσα με την Επίγνωση.

Όταν παρατηρούμε τις σκέψεις μας χωρίς να τις θεωρούμε αυτόματα αλήθεια, δημιουργείται απόσταση από την ταύτιση.

Όταν αισθανόμαστε ένα συναίσθημα χωρίς να γινόμαστε ολόκληρο το συναίσθημα, δημιουργείται χώρος.

Όταν βλέπουμε μια πεποίθηση χωρίς να χρειάζεται να την υπερασπιστούμε, δημιουργείται ελευθερία.

Η Επίγνωση δεν χρειάζεται να καταργήσει τη σκέψη.

Την παρατηρεί.

Δεν χρειάζεται να καταργήσει το συναίσθημα.

Το αισθάνεται.

Δεν χρειάζεται να καταργήσει το Εγώ.

Το αναγνωρίζει.

Έτσι μπορούμε να πούμε:

Το Εγώ είναι κάτι που μπορούμε να παρατηρούμε.
Ο Αυθεντικός Εαυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο υπάρχουμε όταν δεν είμαστε ολοκληρωτικά ταυτισμένοι με αυτό που παρατηρούμε.

Εσωτερική σοφία και διαίσθηση

Όταν μειώνεται ο θόρυβος της εγωικής ταύτισης, αρχίζουμε να ακούμε καλύτερα.

Όχι κάποια μυστηριακή φωνή.

Αλλά λεπτές πληροφορίες που συχνά καλύπτονται από φόβο, προσδοκία και κοινωνικό προγραμματισμό.

Μπορεί να γνωρίζουμε ότι μια επιλογή δεν μας εκφράζει, ακόμη κι αν «φαίνεται σωστή».

Μπορεί να αισθανόμαστε ότι μια σχέση δεν είναι πλέον υγιής, ακόμη κι αν δυσκολευόμαστε να το παραδεχτούμε.

Μπορεί να γνωρίζουμε ότι κυνηγάμε έναν στόχο περισσότερο για να αποδείξουμε κάτι παρά επειδή πραγματικά τον θέλουμε.

Η εσωτερική σοφία δεν σημαίνει ότι κάθε εσωτερική παρόρμηση είναι αληθινή.

Και εδώ χρειάζεται διάκριση.

Μερικές φορές αυτό που μοιάζει με «διαίσθηση» είναι φόβος.

Μερικές φορές αυτό που μοιάζει με «εσωτερική αλήθεια» είναι μια παλιά πεποίθηση.

Γι' αυτό η Επίγνωση προηγείται της εμπιστοσύνης.

Πρώτα παρατηρώ.
Μετά διακρίνω.
Και έπειτα επιλέγω.

Αυτοαποδοχή

Το Εγώ συχνά προσπαθεί να αγαπήσει τον εαυτό του αφού πρώτα τον κάνει «αρκετά καλό».

Ο Αυθεντικός Εαυτός ξεκινά από μια διαφορετική θέση:

«Μπορώ να υπάρχω χωρίς να χρειάζεται να είμαι τέλειος.»

Αυτό δεν σημαίνει παραίτηση από την ανάπτυξη.

Σημαίνει ότι η ανάπτυξη δεν βασίζεται στην απόρριψη του εαυτού.

Μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας χωρίς να θεωρούμε ότι είμαστε αποτυχημένοι.

Μπορούμε να αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας χωρίς να ντρεπόμαστε γι' αυτές.

Μπορούμε να θέλουμε να αλλάξουμε χωρίς να μισούμε αυτό που είμαστε τώρα.

Η αυτοαποδοχή δημιουργεί τις προϋποθέσεις για πραγματική αλλαγή.

Γιατί όταν δεν χρειάζεται να προστατεύσουμε μια τέλεια εικόνα, μπορούμε επιτέλους να δούμε καθαρά αυτό που χρειάζεται να αλλάξει.

Ολότητα αντί για τελειότητα

Ο Αυθεντικός Εαυτός δεν είναι μόνο το «φωτεινό» κομμάτι μας.

Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζουμε ολόκληρη την ανθρώπινη εμπειρία.

Τη δύναμη και την αδυναμία.

Την αγάπη και τον θυμό.

Την αυτοπεποίθηση και την ανασφάλεια.

Τη γενναιοδωρία και τον εγωισμό.

Την καθαρότητα και τη σύγχυση.

Δεν χρειάζεται να δημιουργήσουμε έναν εαυτό χωρίς «σκοτεινές» πλευρές.

Χρειάζεται να μπορούμε να τις βλέπουμε χωρίς να τις αφήνουμε να μας κυβερνούν.

Η αποδοχή της σκιάς δεν σημαίνει έκφραση κάθε παρόρμησης.

Σημαίνει αναγνώριση.

«Αυτό υπάρχει μέσα μου.»

Από εκεί μπορεί να αρχίσει η συνειδητή επιλογή.

Ροή αντί για έλεγχο

Όταν το Εγώ χρειάζεται να ελέγχει τα πάντα, η ζωή γίνεται αγώνας.

Ο Αυθεντικός Εαυτός δεν σημαίνει παθητικότητα.

Σημαίνει την ικανότητα να συμμετέχουμε στη ζωή χωρίς την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα.

Να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

Να παίρνουμε αποφάσεις.

Να αναλαμβάνουμε ευθύνη.

Και ταυτόχρονα να αποδεχόμαστε ότι το αποτέλεσμα δεν βρίσκεται ολοκληρωτικά στα χέρια μας.

Αυτό είναι ένα είδος εσωτερικής εμπιστοσύνης.

Όχι τυφλή εμπιστοσύνη ότι όλα θα συμβούν όπως θέλουμε.

Αλλά εμπιστοσύνη ότι μπορούμε να συναντήσουμε αυτό που θα συμβεί με Επίγνωση.

Από την εικόνα στην εμπειρία

Το Εγώ ρωτά:

«Πώς φαίνομαι;»

Ο Αυθεντικός Εαυτός ρωτά:

«Τι βιώνω;»

Το Εγώ ρωτά:

«Τι θα σκεφτούν;»

Η Επίγνωση ρωτά:

«Τι είναι αληθινό για μένα τώρα;»

Το Εγώ ρωτά:

«Τι πρέπει να αποδείξω;»

Ο Αυθεντικός Εαυτός ρωτά:

«Τι πραγματικά έχει αξία;»

Το Εγώ λέει:

«Πρέπει να ελέγξω το αποτέλεσμα.»

Η Επίγνωση λέει:

«Μπορώ να κάνω το επόμενο αληθινό βήμα.»

Αυτή η αλλαγή ερωτήσεων αλλάζει σταδιακά και τον τρόπο με τον οποίο ζούμε.

Πώς επανασυνδεόμαστε με τον Αυθεντικό Εαυτό

Η επανασύνδεση δεν είναι μια εφάπαξ εμπειρία.

Είναι μια διαδικασία.

Και αρχίζει με την παρατήρηση.

1. Αυτοπαρατήρηση

Παρατήρησε τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις αντιδράσεις σου.

Όχι για να τις κρίνεις.

Για να τις γνωρίσεις.

Ρώτησε:

«Αυτό που θέλω είναι πραγματικά δικό μου ή είναι κάτι που έμαθα ότι πρέπει να θέλω;»

2. Διερεύνηση των πεποιθήσεων

Παρατήρησε τις φράσεις:

«Πρέπει...»

«Δεν πρέπει...»

«Ένας άνθρωπος σαν εμένα...»

«Οι άλλοι περιμένουν από εμένα...»

«Αν δεν..., τότε...»

Κάθε «πρέπει» κρύβει συχνά μια πεποίθηση.

Δεν χρειάζεται να την απορρίψεις.

Χρειάζεται να ρωτήσεις:

«Είναι αλήθεια ή είναι κάτι που έμαθα;»

3. Επιστροφή στην Παρουσία

Η ταυτότητα ζει κυρίως μέσα στην αφήγηση.

Η ζωή συμβαίνει τώρα.

Η αναπνοή είναι τώρα.

Το σώμα είναι τώρα.

Ο ήχος είναι τώρα.

Το συναίσθημα είναι τώρα.

Η άμεση εμπειρία δεν χρειάζεται την ιστορία του Εγώ για να υπάρχει.

Κάθε φορά που επιστρέφουμε στην παρούσα εμπειρία, χαλαρώνουμε λίγο τη λαβή της ταύτισης.

4. Αναγνώριση των αξιών

Ρώτησε:

«Τι έχει πραγματικά σημασία για μένα;»

Όχι τι εντυπωσιάζει τους άλλους.

Όχι τι θεωρείται επιτυχημένο.

Όχι τι θα έκανε τον εαυτό μου να φαίνεται καλύτερος.

Αλλά:

Πώς θέλω να υπάρχω;

Με ειλικρίνεια;

Με ελευθερία;

Με δημιουργικότητα;

Με αγάπη;

Με ακεραιότητα;

Με περιέργεια;

Με προσφορά;

Με παρουσία;

Οι αξίες δεν είναι απλώς ιδέες.

Γίνονται αυθεντικότητα όταν μετατρέπονται σε πράξη.

Αυθεντική έκφραση

Ο Αυθεντικός Εαυτός χρειάζεται έκφραση.

Όχι επειδή πρέπει να αποδείξει κάτι, αλλά επειδή η ζωή θέλει να κινηθεί.

Μπορεί να είναι δημιουργία.

Γραφή.

Μουσική.

Κίνηση.

Εργασία.

Σχέσεις.

Μάθηση.

Προσφορά.

Ένας τρόπος ζωής.

Όταν κάνουμε κάτι που πραγματικά μας εκφράζει, υπάρχει συχνά μια διαφορετική ποιότητα εμπειρίας.

Δεν προσπαθούμε συνεχώς να εντυπωσιάσουμε.

Δεν παρακολουθούμε διαρκώς τον εαυτό μας από έξω.

Υπάρχει μεγαλύτερη απορρόφηση.

Περισσότερη παρουσία.

Περισσότερη φυσικότητα.

Η πράξη γίνεται σημαντικότερη από την εικόνα.

Αυτοσυμπόνια και αποδοχή

Η αυθεντικότητα δεν μπορεί να αναπτυχθεί μέσα σε ένα εσωτερικό περιβάλλον συνεχούς κριτικής.

Αν κάθε λάθος μετατρέπεται σε επίθεση προς τον εαυτό μας, το Εγώ θα χρειάζεται ακόμη περισσότερες άμυνες.

Η αυτοσυμπόνια δημιουργεί έναν διαφορετικό χώρο.

Μπορούμε να πούμε:

«Έκανα λάθος και μπορώ να μάθω.»

«Πονάω και μπορώ να με φροντίσω.»

«Φοβάμαι και μπορώ να παραμείνω παρών.»

«Δεν είμαι αυτό που περίμενα να είμαι και μπορώ να το αντιμετωπίσω.»

Η αυτοσυμπόνια δεν είναι δικαιολογία.

Είναι η δυνατότητα να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας χωρίς περιττή βία.

Το παράδοξο της αυθεντικότητας

Υπάρχει ένα παράδοξο στην αναζήτηση του Αυθεντικού Εαυτού.

Όσο περισσότερο προσπαθούμε να «βρούμε τον πραγματικό εαυτό μας», τόσο περισσότερο μπορεί να δημιουργούμε μια νέα εικόνα για το ποιοι πρέπει να είμαστε.

«Αυτός είμαι πραγματικά.»

Και τότε δημιουργείται μια νέα ταύτιση.

Η αυθεντικότητα δεν είναι μια τελική ταυτότητα.

Είναι μια σχέση με τον εαυτό που παραμένει ζωντανή, ανοιχτή και εξελισσόμενη.

Δεν χρειάζεται να ξέρουμε για πάντα ποιοι είμαστε.

Χρειάζεται να μπορούμε να ακούμε τι συμβαίνει τώρα και να ανταποκρινόμαστε με όλο και μεγαλύτερη Επίγνωση.

Ο Αυθεντικός Εαυτός δεν είναι κάτι στατικό.

Είναι ένας τρόπος να υπάρχουμε.

Η βαθύτερη μετατόπιση

Στην αρχή της εσωτερικής εργασίας ρωτάμε:

«Ποιος είμαι;»

Ύστερα αρχίζουμε να βλέπουμε:

«Αυτή είναι μια σκέψη μου.»

«Αυτή είναι μια πεποίθησή μου.»

«Αυτό είναι ένα συναίσθημά μου.»

«Αυτός είναι ένας ρόλος μου.»

«Αυτή είναι μια εικόνα που έχω δημιουργήσει.»

Και τότε κάτι αλλάζει.

Δεν χρειάζεται να απορρίψουμε τίποτα.

Απλώς παύουμε να τα θεωρούμε ολόκληρη την ταυτότητά μας.

Από:

«Είμαι αυτό.»

πηγαίνουμε στο:

«Αυτό υπάρχει μέσα στην εμπειρία μου.»

Και από εκεί:

«Μπορώ να το παρατηρήσω.»

Αυτό είναι το πέρασμα από το Εγώ στην Επίγνωση.

Η ελευθερία να μην είμαστε μια συγκεκριμένη εικόνα

Ίσως η βαθύτερη μορφή αυθεντικότητας δεν είναι να ανακαλύψουμε τελικά «ποιοι είμαστε».

Είναι να αποκτήσουμε την ελευθερία να μην χρειάζεται να είμαστε κάτι συγκεκριμένο.

Να μπορούμε να αλλάζουμε.

Να μαθαίνουμε.

Να αναθεωρούμε.

Να λέμε «δεν ξέρω».

Να αλλάζουμε γνώμη.

Να αφήνουμε έναν ρόλο που κάποτε μας ταίριαζε.

Να αναγνωρίζουμε ότι κάτι που θέλαμε χθες δεν μας εκφράζει σήμερα.

Να επιτρέπουμε στη ζωή να μας μεταμορφώνει χωρίς να αισθανόμαστε ότι προδίδουμε την ταυτότητά μας.

Αυτό δεν είναι απώλεια του εαυτού.

Είναι απελευθέρωση από την ανάγκη να τον κάνουμε σταθερό.

Η σύνδεση με τον Αυθεντικό Εαυτό ως μετασχηματισμός

Όταν μειώνεται η ανάγκη εξωτερικής επιβεβαίωσης, εμφανίζεται μεγαλύτερη εσωτερική σταθερότητα.

Όταν μειώνεται η ανάγκη ελέγχου, εμφανίζεται περισσότερη ευελιξία.

Όταν μειώνεται η ταύτιση με τις σκέψεις, εμφανίζεται περισσότερη καθαρότητα.

Όταν αποδεχόμαστε τα συναισθήματα, εμφανίζεται περισσότερος εσωτερικός χώρος.

Όταν αναγνωρίζουμε τις αξίες μας, οι επιλογές μας γίνονται πιο συνεπείς.

Όταν σταματάμε να προστατεύουμε διαρκώς την εικόνα μας, μπορούμε να σχετιζόμαστε πιο αληθινά.

Αυτό είναι το μεταμορφωτικό αποτέλεσμα.

Δεν γινόμαστε κάποιος άλλος.

Γινόμαστε λιγότερο φυλακισμένοι σε αυτό που νομίζαμε ότι έπρεπε να είμαστε.

Αυθεντικότητα και εσωτερική αρμονία

Η ζωή γίνεται πιο συνεκτική όταν αυτό που σκεφτόμαστε, αυτό που αισθανόμαστε, αυτό που εκτιμούμε και αυτό που πράττουμε αρχίζουν να βρίσκονται σε μεγαλύτερη συμφωνία.

Δεν θα υπάρχει πάντα απόλυτη αρμονία.

Ο άνθρωπος είναι αντιφατικός.

Θα υπάρχουν φόβοι.

Αμφιβολίες.

Συγκρούσεις.

Εσωτερικές αντιστάσεις.

Η αυθεντικότητα όμως σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να κρύβουμε αυτές τις αντιφάσεις από τον εαυτό μας.

Μπορούμε να τις βλέπουμε.

Να τις διερευνούμε.

Να επιλέγουμε.

Και να συνεχίζουμε.

Η εσωτερική αρμονία δεν είναι η απουσία σύγκρουσης.

Είναι η ικανότητα να χωράμε τη σύγκρουση μέσα σε μεγαλύτερη Επίγνωση.

Συμπέρασμα

Η διάκριση ανάμεσα στο Εγώ και στον Αυθεντικό Εαυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία της εσωτερικής ανάπτυξης.

Το Εγώ δημιουργεί μια εικόνα.

Ο Αυθεντικός Εαυτός δεν χρειάζεται να προστατεύει διαρκώς μια εικόνα.

Το Εγώ αναζητά επιβεβαίωση.

Η αυθεντικότητα βασίζεται περισσότερο στην εσωτερική ευθυγράμμιση.

Το Εγώ προσκολλάται στα αποτελέσματα.

Η Επίγνωση επιστρέφει στην παρούσα εμπειρία.

Το Εγώ φοβάται την αλλαγή.

Η αυθεντικότητα μπορεί να εξελίσσεται.

Το Εγώ θέλει να γνωρίζει ποιος είναι.

Η Επίγνωση μπορεί να παραμένει ανοιχτή στο ερώτημα.

Αλλά η σημαντικότερη διάκριση είναι ίσως αυτή:

Το Εγώ είναι μια ταυτότητα που έχουμε μάθει να θεωρούμε ότι είμαστε.
Ο Αυθεντικός Εαυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο υπάρχουμε όταν μπορούμε να βλέπουμε αυτή την ταυτότητα χωρίς να φυλακιζόμαστε μέσα της.

Γι' αυτό η επανασύνδεση με τον Αυθεντικό Εαυτό δεν απαιτεί να καταστρέψουμε το Εγώ.

Απαιτεί να χαλαρώσουμε την ταύτιση.

Να δούμε τις πεποιθήσεις.

Να αναγνωρίσουμε τους φόβους.

Να αισθανθούμε τα συναισθήματα.

Να παρατηρήσουμε τις άμυνες.

Να ανακαλύψουμε τις αξίες μας.

Να επιστρέφουμε στην Παρουσία.

Και να επιλέγουμε όλο και περισσότερο από εκείνο το σημείο όπου δεν χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα.

Από την εικόνα στην εμπειρία.
Από την ταυτότητα στην Επίγνωση.
Από την επιβεβαίωση στην εσωτερική ευθυγράμμιση.
Από τον έλεγχο στην εμπιστοσύνη.
Από την προσπάθεια να γίνουμε κάποιος στην ελευθερία να υπάρχουμε.

Και τότε η ερώτηση αλλάζει.

Δεν είναι πλέον:

«Πώς μπορώ να ξεπεράσω το Εγώ;»

Αλλά:

«Μπορώ να υπάρχω χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να προστατεύω την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου;»

Αυτό είναι ένα βαθύτερο είδος ελευθερίας.

Γιατί όταν δεν χρειάζεται να είμαστε μια συγκεκριμένη εικόνα, μπορούμε για πρώτη φορά να συναντήσουμε τη ζωή όπως πραγματικά είναι.

Και μαζί της να συναντήσουμε και τον εαυτό μας.

Χωρίς μάσκα.
Χωρίς διαρκή άμυνα.
Χωρίς την ανάγκη να αποδείξουμε ποιοι είμαστε.

Απλώς παρόντες.

Απλώς σε επαφή.

Απλώς ζωντανοί.